Ο πρόγονος του Ευρώ (η ιστορία επαναλαμβάνεται ?) By kounoupaki

Το άρθρο αυτό είναι παλιό (πάνω απο 5 έτη, δημοσιεύθηκε 12/06/2012).

Τον 19ο αιώνα η κυκλοφορία νομισμάτων διαφορετικού βάρους και τίτλου στις ευρωπαικές χώρες, αποτελούσε πηγή σοβαρών προβλημάτων στις μεταξύ τους συνναλαγές. Η ανάγκη κάποιας συνεννοήσεως και περιορισμένης έστω συνεργασίας εφαίνετο αναγκαία. Φυσικά η δημιουργία ενός ενιαίου ευρωπαικού νομίσματος δεν ήταν εφικτή διότι θα έθιγε καίρια την εθνική κυριαρχία. Αυτό που θα μπορούσε να συμβεί είναι η καθιέρωση κοινού νομισματικού κανόνα, τον οποίο θα ακολουθούσαν οι χώρες που θα μετείχαν στην συμφωνία.

Ηταν μια πρώτη, έστω και άτολμη, εκδήλωση πρωτοβουλίας για την δημιουργία κοινού ευρωπαικού νομισματικού συστήματος.

Στις 23 Δεκεμβρίου 1865 ιδρύεται στο Παρίσι η Λατινική Νομισματική Ενωση, ο πρόγονος του σημερινού ευρώ, στο οποίο μετείχαν η Γαλλία, το Βέλγιο, η Ελβετία και το Πεδεμόντιον (που λίγο αργότερα θα γινόταν το βασίλειο της Ιταλίας).

100 Δραχμές

Σύμφωνα με την ιδρυτική πράξη, οι τέσσερις αυτές χώρες εδεσμεύοντο να κόβουν ομοιόμορφα σε βάρος και τίτλο νομίσματα, τα οποία θα είχαν ελεύθερη κυκλοφορία στις επικράτειες των χωρών αυτών. Εικοσιένα μήνες αργότερα, στις 24 Σεπτεμβρίου 1868, προσχωρούσε στην Λατινική Νομισματική Ενωση και η Ελλάδα και η βουλή επικύρωσε την δήλωση προσχωρήσεως με τον νόμο ΣΠ της 5ης Νοεμβρίου του έτους 1868.

Δυστυχώς, τα προβλήματα δεν άργησαν να εμφανισθούν, πράγμα αναπόφευκτο, αφού η πρωτοβουλία συνεργασίας είχε περιορισθεί μόνο στον νομισματικό τομέα, αφήνοντας τα κράτη-μέλη ελεύθερα να χειρισθούν και να χαράξουν την γενικότερη οικονομική πολιτική κατά την κρίση τους (κάτι μου θυμίζει αυτό !).

Η πρώτη δοκιμασία ήταν η μείωση της τιμής του αργύρου στις διεθνείς αγορές, που υποχρέωσε τα κράτη-μέλη να αποφασίσουν την διακοπή της κοπής αργυρών πεντόφραγκων/πεντάδραχμων (1878). Το 1894 η Ιταλία ουσιαστικά αποσύρεται απο την ένωση, αφού συμφωνήθηκε ότι τα νομίσματά της δεν έχουν πλέον νόμιμη κυκλοφορία στις άλλες χώρες. Αργότερα, οι αγορές ξαναχτύπησαν, ήρθε η πτώση της τιμής του χρυσού και οι κερδοσκόποι έσπευδαν αθρόως να προσκομίσουν στα νομισματοκοπεία τα χρυσά νομίσματα, λαμβάνοντας αργυρά, στην σταθερή πάντοτε σχέση χρυσού – αργύρου 1:15,5.

Το παράδειγμα της Ιταλίας ακολούθησε η Ελβετία το 1921, Τέλος την 1η Ιανουαρίου 1927, η Λατινική Νομισματική Ενωση έπαυσε να υπάρχει, μετά την καταγγελία της σχετικής σύμβασης απο το Βέλγιο.

Η ιστορία επαναλαμβάνεται και απ΄ότι φαίνεται δεν μάθαμε το μάθημά μας. Η πηγή αυτού του άρθρου είναι το βιβλίου του Κώστα Χατζιώτη και της εφημερίδας Express με τίτλο Από τον Φοίνικα στην Δραχμή και απο την Δραχμή στο Ευρώ  … ελπίζω το επόμενο βιβλίο να μη έχει τίτλο Από το Ευρώ στην Δραχμή. Το σίγουρο είναι ότι οι ΑΓΟΡΕΣ θα είναι εκεί.

 

Check them out

Ευτυχώς υπάρχουν και αυτοί

Ευτυχώς υπάρχουν κάποιοι Έλληνες που ακόμα προσπαθούν ανιδιοτελώς να βοηθήσουν τους συνανθρώπους... →

Μαδώντας μαργαρίτες ?

Εκλογές 2012. Μια αναμνηστική φωτογραφία ...  ... →

Περι μεσαζόντων και ύπνου

Σε όλα τα μέρη του κόσμου οι άνθρωποι φοράνε καπέλο για να... →

   0 σχόλια     ΤΑ ΣΧΟΛΙΑ ΕΧΟΥΝ ΚΛΕΙΣΕΙ

 Comments are closed.